بی اشتهایی عصبی چیست؟

سلامت نیوز: ورزشu200aها و رژیمu200aهای سخت و غیراصولی و استفاده از داروu200aهای مضر از جمله روشu200aهایی است که برخی از این دختران برای هرچه لاغرتر شدن استفاده میu200aکنند؛ اما بعضی افراد هم دچار کم اشتهایی عصبی (آنورکسیا) میu200aشوند. مبتلایان به این اختلال به خود گرسنگی میu200aدهند و دچار کاهش وزن شدید میu200aشوند.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از روزنامه خراسان، «دخترم همیشه نگران وزن خودش است. هرچه به او توضیح میu200aدهم که ظاهر تو خوب است، توجهی نمیu200aکند. وزن او بسیار کم است با این که با پزشک نیز مشورت کرده است و به او گفته استu200aکه دچار سوءتغذیه است و حتما باید رژیم غذاییu200aاش را تغییر دهد ولی باز هم توجهی نمیu200aکند. هفته پیش به اصرار زیاد یک ترازوی دیجیتال خرید و هر روز بیش از 10 بار خودش را وزن میu200aکند. خدا نکند که وزنش 10 گرم بیشتر شده باشد! دیگر آن روز برایمان خراب میu200aشود. به شدت کم خون شده است. با وجود این، باز هم رژیم غذایی میu200aگیرد. هربار که با پدر و خواهرش برای عروسی یا مهمانی میu200aرویم از غذا خوردن امتناع میu200aورزد که این خود باعث ناراحتی ما و میزبان میu200aشود. به شدت ورزش میu200aکند تا به خیال خودش چاق نشود. هرچه به او میu200aگویم که تو لاغر شدهu200aای و باید غذا بخوری توجه نمیu200aکند. میu200aترسم با این روش، بلایی سر خودش بیاورد.u200a»

سارا هجری روانشناس بالینی- تمایل به لاغری ماجرایی است که در دههu200aهای اخیر ذهن بسیاری از جوانان و حتی نوجوانان را به خود مشغول کرده است. در این میان دختران بیش از پسران درگیر مد لاغری هستند. ورزشu200aها و رژیمu200aهای سخت و غیراصولی و استفاده از داروu200aهای مضر از جمله روشu200aهایی است که برخی از این دختران برای هرچه لاغرتر شدن استفاده میu200aکنند؛ اما بعضی افراد هم دچار کم اشتهایی عصبی (آنورکسیا) میu200aشوند. مبتلایان به این اختلال به خود گرسنگی میu200aدهند و دچار کاهش وزن شدید میu200aشوند. مخاطب گرامی فرزند شما از اختلال آنورکسیا (کم اشتهایی عصبی) رنج میu200aبرد.

آنورکسیا(کم اشتهایی عصبی) چیست؟
آنورکسیا یک اختلال غذایی است که طی آن بیمار با وجود گرسنگی، از خوردن غذا به حد کافی پرهیز میu200aکند و وزن او به قدری کاهش میu200aیابد که به شدت لاغر و نحیف میu200aشود. این افراد ترس بسیار زیادی از چاق شدن دارند حتی اگر بسیار لاغر باشند، به همین دلیل سعی میu200aکنند با محدود کردن دریافت مواد غذایی و ورزش بیش از حد کاهش وزن داشته باشند. این حالت حتی با کاهش وزن از بین نمیu200aرود بلکه شدت این نگرانی افزایش میu200aیابد. برای افراد مبتلا به آنورکسیا این که چه مقدار وزن باید کم کنند و این که تا چه حد تحلیل خواهند رفت و لاغر و نحیف خواهند شد، اهمیتی ندارد، هر چه بیشتر وزن کم کنند، وسواس آنu200aها به غذا، رژیم غذایی و کاهش وزن بیشتر میu200aشود. فرد مدام به غذا، رژیم و وزن فکر میu200aکند و تصور او از بدن خود اغراق آمیز و تحریف شده است. دیگران به وی میu200aگویند که خیلی لاغر است؛ اما وقتی خود را در آینه میu200aبیند، اندام خود را چاق میu200aپندارد. این مشکل در هر زمانی میu200aتواند ایجاد شود اما معمولاً نزدیک به سن بلوغ و بعد از رژیمu200aهای کاهش وزن شروع میu200aشود.

نشانهu200aهای آنورکسیا (کم اشتهایی عصبی) چیست؟
افرادی که به آنورکسیا مبتلا هستند، معمولا بسیار لاغرند و گاهی تا 15 کیلوگرم نسبت به وزن طبیعی خود کمبود وزن دارند اما با این وجود خودشان تصور میu200aکنند که اضافه وزن دارند. این تصور از آن جا ناشی میu200aشود که آنu200aها ترس و واهمه شدیدی نسبت به چاق شدن دارند. این ترس، عادتu200aهای غذایی آنu200aها را تحت تاثیر قرار میu200aدهد، بسیار کم غذا میu200aخورند، گاهی از غذا خوردن در حضور دیگران امتناع میu200aکنند وu200aکاهش وزن شدیدی طی چند هفته یا مدت زمان کوتاه دارند. عادات غذایی عجیب مانند پنهانی غذا خوردن، وسواس درباره کالریu200aهای مصرفی، احساس چاق بودن با وجود لاغری، اضطراب، ضعف، پوشیدن لباس گشاد برای پنهان کردن کاهش وزن، ورزش کردن شدید، وزنu200aکشی مکرر، اندازهu200aگیری وسواسی اندامu200aها و استفاده مستمر از آینه برای بازبینی قسمتu200aهای بدن و احساس بیu200aارزشی و ناu200aامیدی از دیگر علایم بیu200aاشتهایی عصبی است.

علل ابتلا به آنورکسیا چیست؟
اختلالات خوردن پیچیده است و متخصصان نمیu200aدانند علت واقعی آن چیست؛ اما ممکن است به علت مجموعهu200aای از عوامل مانند سابقه خانوادگی، تعارضات خانوادگی، فاکتورu200aهای اجتماعی(ترس بیمارگونه از اضافه وزن، اپیدمی لاغری به عنوان مُد روز و مظهر زیباییu200a) و ویژگیu200aهای فردی همچون کمال گرایی ایجاد شود. این بیماری در افرادی که سعی میu200aکنند همیشه کامل باشند (کمال گرا ها) و هرگز احساس خوبی درباره خود ندارند و خیلی نگران هستند بیشتر دیده میu200aشود. وجود شرایط استرس زای زندگی مانند جدایی، نقل مکان به شهر یا مدرسه جدید یا از دست دادن عزیزان نیز در ایجاد این بیماری نقش دارد.
فردی که آنورکسیا دارد ممکن است اصرار داشته باشد که نیازی به کمک ندارد درحالی که واقعاً نیاز دارد. هر چه زودتر درمان دریافت کند، زودتر سلامت خود را به دست میu200aآورد. آنورکسیا قابل درمان است و فرد میu200aتواند با آن مقابله کند. درمان به موقع آن میu200aتواند بسیار موثر باشد اما اگر زود درمان نشود ممکن است به مشکلی در تمام طول عمر تبدیل شود. آنورکسیا اگر به شکل درمان نشده رها شود، میu200aتواند به گرسنگی و مشکلات جدی برای سلامتی مانند نازک شدن استخوانu200aها (پوکی استخوان)، آسیبu200aهای کلیه و مشکلات قلبی تبدیل شود و حتی ممکن است به مرگ منجر شود. درمان میu200aتواند به فرد کمک کند به وزن سالم بازگردد. همچنین کمک میu200aکند عادات سالم غذایی را در خود پرورش دهد و احساس بهتری نسبت به خود داشته باشد. چون کم اشتهایی عصبی هم مشکل هیجانی است هم فیزیکی، میu200aتوانید با پزشک، متخصص تغذیه و مشاور کار کنید.

درمان آنورکسیا (بی اشتهایی عصبی) چیست؟
درمان بیu200aاشتهایی عصبی، درمانی تخصصی-تیمی است. بدین منظور از روانپزشک، متخصص تغذیه و روانشناس در درمان کمک گرفته میu200aشودu200a. هدف از درمان این است که فرد عادات غذایی سالم را از سر گیرد تا وزن وی به حالت طبیعی بازگردد و احساس بهتری نسبت به خود داشته باشد. فرد با کمک گروه تخصصی میu200aآموزد چگونه برنامه غذایی سالمی را دنبال کند، در مورد وزن خود نگران نباشد و چگونه با افکار منفی که در باره اضافه وزن به سراغش میu200aآید، مقابله کند.

توصیهu200aهایی به اطرافیان
یک بار دیگر برu200aاین نکته بسیار مهم تأکید میu200aکنیم که این اختلال نیاز جدی به اقدام درمانی توسط تیم پزشک تغذیه، روان پزشک و روان شناس دارد؛ حتی در موارد جدی که لاغری شدیدی رخ بدهد، بستری شدن فرد نیز ضروری است؛ برu200aاین اساس اطرافیان و اعضای خانواده کار چندانی نمیu200aتوانند برای وی انجام دهند و حتما باید مصرف دارو و اقدامات درمانی تیمی برای وی اعمال شود. ولی به طور کلی چند توصیه مطرح میu200aشود که به ویژه پس از آغاز فرآیند درمانی برu200aآنu200aها بیشتر تأکید میu200aشود:
یک- به هیچ وجه شما، پدر و دیگر اطرافیان نباید در مسائل مرتبط با غذا خوردن وی مثل شیوه، مقدار و زمان خوردن غذا دخالت و درگیری داشته باشید. هیچ دستور و باید و نبایدی درباره خوردن برایش اعمال نکنید.
دو- غذا خوردن او را کنترل و ارزیابی نکنید. گاهی والدین مثلا با قراردادن شیرینی و تحریک وی به خوردن به بررسی کردن این موضوع میu200aپردازند که آیا او شیرینی یا هر خوردنی دیگری را خورده است یا خیر و به اصطلاح رفتار او را چک میu200aکنند که این کار به هیچ وجه درست نیست و باید آن را کنار بگذارند.
سه - حتما فضای خانه را آرام و بدون هر گونه تنش و اضطرابی نگاه دارید.
چهار- از صحبت کردن درباره چاقی، لاغری و سبک غذا خوردن افراد چاق و لاغر پرهیز کنید. همچنین از عوارض و آسیبu200aهای رژیمu200aهای لاغری هم سخنی به میان نیاورید تا بخواهید در وی ترس ایجاد کنید.
پنج - او را با همان ظاهری که دارد، بپذیرید و هیچ گونه نقد و ایرادی نسبت به ظاهر وی مطرح نکنید.

- - , .